Küçük kız çocuğu… - Gündem Ajans - Medya Danışmanlık HizmetleriGündem Ajans – Medya Danışmanlık Hizmetleri

19 Ağustos 2022 - 18:17

Küçük kız çocuğu…

En çok hangi yaradan kanar insan? Bir kaybedişin çaresizliğinden mi, sevgisizliğin karanlığından mı

Küçük kız çocuğu…
Son Güncelleme :

25 Nisan 2021 - 17:58

60 views

Kaybolmak istemiştim bir zamanlar
Beni kimse bulamazdı.
Tanrı’nın arkasına saklansam.
O kocamandı, en kocamandı o.
Bir kız çocuğunun hayalleri kadar.

-Ah’lar Ağacı / Didem Madak

En çok hangi yaradan kanar insan? Bir kaybedişin çaresizliğinden mi, sevgisizliğin karanlığından mı?

***

Bir kız çocuğunun öyküsünde geçen masalda karşılaştık, seninle. Daha küçücükken kanayan dizinden, burkulan bileğine kadar öpmüştüm oysa. O kadar küçüktü ki yüreğin, ellerime alıp sevmeye kıyamamıştım. Silerken dizindeki kanayan yaraları, demiştim ki sana; “Yaralarından öperim seni küçük çocuk…”

Öpemedim!..

Sahi kaç yara büyüttü o kız çocuğunu… Bilmem kaçıncı köyün, kaç yanlışından döndü hayatı. Kim bilir hangi hikayenin yan rolünde kayboldu dilek hakları. Kaçıncı perdeydi kovulduğu cennet…

***

Kokusunu duyumsar gibiyim masumiyetin. Sanki bir köy kokuyor ya da çiçek bahçesinden bir demet çiçek… Bilemedim şimdi, neydi ki masumiyetin rengi? Dokunsam tanır mıyım acaba?  Hissedebilir miyim bir daha o güvenin buram buram kokusunu?

Ruh acısından can kaybına, tüm hissettiklerimiz yok oluyor birer birer. Güven sandığımız her şey depremlerle yitip gidiyor… Sahi o küçük kız çocuğu ne zaman büyüdü? Ne vakit dinlese o ninniyi, 2 damla akar oldu gözünden; oysa nasıl huzurlu bir sesi vardı geleceğin. Şimdi kaç sevgi geri getirebilir o düşsel huzuru?

Bir kız çocuğunun öyküsünde geçen masalda karşılaşmıştık oysa o küçükle. O zamanlar pırıl pırıl bayramlık elbisesinden kırmızı ayakkabılarına kadar içime çekmiştim masum yanlarını. Şimdilerdeyse paramparça yüreğinde bir kuş çırpınıyordu var olabilmek adına. Artık ellerinde rengarenk mis kokulu çiçekler yerine, kirli bir hayat tutuyordu; keşmekeşin ortasında kaybolmuş kurtarılmayı beklercesine… Oysa onu ilk gördüğümde nasıl da güzel gülüyordu. Şimdiyse buğulu gözlerinden taşkın nehirler akıtıyor yüreğime…

O çocukla birlikte keşfettim, keşfedilmeyi beklediğim yerde… Yaraları sadece yarayı açan iyi edebilirmiş. Anladım, anlaşılmayı beklediğim anda… İnsan bir avuç ihanetten doğarmış en az sevgisizliğin verdiği sancıyla birlikte.

***

Şimdi, pencere kenarında unutulmuş bir çiçek kadar çaresiz bakıyordu yarınlarına, o küçük kız çocuğu. Bilmiyordu daha neleri kaybetmişti kim bilir. Sordunuz mu o kız çocuğuna hiç? İnsan en çok hangi yaradan kanarmış… 

YORUM YAP

YASAL UYARI! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen kişiye aittir.