Mutlu çocuklardık… - Gündem Ajans - Medya Danışmanlık HizmetleriGündem Ajans – Medya Danışmanlık Hizmetleri

8 Ağustos 2022 - 01:45

Mutlu çocuklardık…

İnsan neler yaşıyor bu hayatta. Bazı şeyler “anlatılmaz yaşanır” derler ya! Kendinizle baş başa kaldığınız zamanlar neler düşünürsünüz neler

Mutlu çocuklardık…
Son Güncelleme :

06 Eylül 2021 - 19:43

28 views

İnsan neler yaşıyor bu hayatta. Bazı şeyler “anlatılmaz yaşanır” derler ya! Kendinizle baş başa kaldığınız zamanlar neler düşünürsünüz neler…
Anlayışınıza sığınarak Dr. Bilgin Aynalı’nın paylaşımından gördüğüm alıntı bir yazıya bazı eklemeler yaparak haftaya başlamak istedim.
Şöyle ki;
Biz ergen falan olmadık. Bizim ergenliğimiz anamızın bir terliğine bakardı. Anında fabrika ayarlarımıza dönerdik. Anamızdan dayak yerdik. Aramızda ara sıra anasından dayak yiyip bu gün psikopat olan var mı? Hijyen kelimesi ile 30 yaşında tanıştık. Her içtiği su bardağını mutfak tezgahına korkusuzca dizen var mı aranızda? Divanın altındaki sepet, giysilerimiz için yeterdi. Dolap dolap kıyafetimiz de yoktu. Sokak sokak gezerdik. Boş arsalarda ateş yakar, içine patates atardık. Kimi zaman bu ateşte ısınır kimi zaman bulabildiğimiz sebzeyi pişirmeye çalışırdık. Sesinizi duyar gibiyim! Maalesef bu ateşte “et” pişirme eyleminin yakınından bile geçemezdik.
İstediğimiz arkadaşa gider, evinde otururduk. izin almak gereksizdi. Korkusuzduk. Kimse bize tecavüz etmez, ya da organlarımızı almaya kalkmazdı. Bazılarımız sınıfta kalırdı. Hiç birinin ailesi apar topar doktora götürüp bir dünya psikoloji raporu almazdı. Niyet satardık. Mahalledeki herkes alırdı. Her yerimiz yara olurdu, dişlerimiz kırık, ellerimiz pisti. Pis ellerimizle yağlı, ya da salçalı ekmek yerdik. Bazı zamanlar da ekmeğe yağ sürer üzerine toz şeker eker afiyetle yerdik. Bazan da domates, üstümüze fışkırta fışkırta…
Titiz annelerimiz buna bile izin verirdi. Pazar sabahları televizyonda kovboy filmleri izlerdik. Teksas tommikslerimiz giyecek sepetimizin arasında dururdu. Dünya öyle büyüktü ki dolaş dolaş bitiremezdik. Cep telefonu, marka ayakkabı, rengarenk oyuncaklar ve bilgisayarlarımız yoktu. Mahalle bakkalımızı dünyanın en zengin insanı sanırdık. Özgür büyürdük, kimse kıyıda köşede şunu yap , bunu söyle demezdi. En büyük baskı annelerimizin kaşı gözünün oynamasıydı. Savaş nedir, insanlar kaça ayrılır bilmezdik. Mahallenin hayvanları hep arkadaşımızdı.
Fazla bir şeyimiz yoktu, ama….
Biz öyle mutlu çocuklardık ki…
*
İyi haftalarınız, mutlu yarınlarınız olsun…

YORUM YAP

YASAL UYARI! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen kişiye aittir.